مىكنيم كه اين حد مدتى پيش از اين بايد فرارسيده باشد . ما نمىتوانيم در يك نقطهء مجاور كشور هندوستان كه سابقا تجارت ما رواج داشته پيوسته هرج‌ومرج باشد . قطاع الطريقى رايج باشد . ما نمىتوانيم ببينيم تبعهء خودمان چاپيده شوند خراب شود . اگر دولت ايران نمىتواند استرداد امنيت نمايد ما خودمان بايد آن را متحمل شويم و امنيت طرق را برعهده بگيريم تا يك حكومت پرقوهء ثابتى در طهران برقرار شود . هنوز هم اميدواريم كه كار به جاى نازك نكشد . در هر صورت دولت انگليس با نهايت بىميلى ( آره مرگ تو ) اقدام به امنيت خواهد نمود . ( بعد قدرى دروغ مىبافد كه ما ميل تصاحب يك وجب خاك ايران را نداريم ) . همان تحملات نظامى هندوستان ما را كافى است . ليكن منافع تجارتى ما را مجبور به امنيت جنوب مىنمايد . اميد است كه دولت ايران ابتكار امنيت را خود برعهده بگيرد ولى بعد از تجربيات اين اميدوارى خيلى ضعيف است . مقالهء ديگر ايران نو شمارهء 24 . « تايمس مورخ 26 اكتبر 1910 . بعد از كنفرانس اسلامبول و قبل از هيجان طهران . در اين جهت مسئلهء ايران مهمترين چيزىكه دانستن آن لازم است اين است كه گفتگوى استقراض دولت ايران از يك تجارتخانهء ايرانى به‌طور خوبى جريان مىپذيرد . از قرار مذكور مبلغ قرض يك مليان و ربع ليره و محل تأديه آن گمركات جنوب است . اگر چنانچه اميد است گفتگو به‌طور كاميابى ختم شود دولت ايران از عدم اقتدارى كه ( دوستان ايران بدان قائلند ) بيرون آمده طرف جنوب را امن خواهد نمود . مىگويند ايران براى نداشتن وجه نقد مقتدر بر حفظ امنيت جنوب نيست ، ما به زودى درخواهيم يافت كه باوجود پول دولت ايران را مىتواند قادر به ايفاى وعده‌هاى خود بنمايد يا خير . اگر دولت ايران طريق تجارتى ما بين بوشهر و اصفهان را باز نمايد مفاد يادداشت انگليس از مقام عمل خواهد افتاد . از شرحى كه در بعضى جرايد سركش آلمانى خوانده مىشود چنين باور مىشود كه دولت انگليس قصد تصرف جنوب ايران و يا شكست استقلال ايران را در سر گرفته ولى بندرت اين همه غليان دربارهء يك يادداشت صاف لازم به ظهور پيوسته است . اما واقع مسئله اين است ( چنانچه بعضى روزنامجات آلمانى به‌طور بىميلى تفسير مىكنند ) كه انگليس هيچ قدم جدى برنداشته است . دولت انگليس فقط به دولت ايران اعلام مىنمايد كه اگر در يك مدت معينى حالت بهبودى در ولايات جنوبى ظاهر نشود انگليس يك مسلك معينى را اتخاذ خواهد كرد و اگر اتفاقى نيفتد صرافان انگليس وجه نقدى كه لازم است به دولت ايران داده تا خود به انتظام جنوب بپردازد و اگر در اين مدت معين انتظامات بجا بيايد ديگر در اين